O tym i owym...Dzień siódmy...

 

Dzięki Nattinie, którą poznałam na vitalii, zachwyciłam się uroczymi grafikami Kristiny Kamenikowej. Obrazki  wychodzące spod pędzla lub jakiegoś innego narzędzia  tej słowackiej  artystki są  urocze i tak subtelne zarazem, że nie sposób ich nie polubić. Jest w nich spokój, dobra cisza, a jednocześnie przesłanie, że najlepsze są rzeczy najprostsze.  Będę się obrazkami Kristiny dzielić w swojej przestrzeni ☺️

Z vitalią się powoli żegnam. Pojawił się we mnie swoisty spokój. Przyjmuję z wdzięcznością to, co dał mi vitaliowy  czas i staram się patrzeć w przyszłość. Cieszę się, że niektóre z moich znajomych trafiły, podobnie jak ja do blogerrowego portu. Fajnie będzie wspólnie rozgryzać tajemnice techniczne bloga. Fajnie też będzie się nawzajem odwiedzać. Myślę,  że się w końcu wszystkie do tej zmiany przyzwyczaimy. 

Muszę przyznać, że jeszcze
nie odkryłam wszystkich możliwości blogowania. Dumam aktualnie nad etykietami. Nadawać, czy nie ? 🤔 Wydaje mi się, że będzie trzeba, żeby treść bloga była bardziej uporządkowana. Ale czy powinnam to zrobić już teraz, czy wtedy, gdy wpisów będzie więcej? 🤔 Pożyjemy, zobaczymy... W każdym razie podoba mi się to blogowanie, choć chwilami przypomina błądzenie we mgle. 

Dopadłam dzisiaj mojego Melona i zrobiłam mu kilka fotek. Zrobić dobrą fotkę czarnemu kotu nie jest łatwo. Albo za ciemno, albo pod światło. W każdym razie udało się. 

Imć pan Melon w swojej dostojnej postaci ☺️

Myślałby kto, że taki groźny. 🤣 Wygląda jak chan tatarski z tymi wąsiskami. 

Lecę dalej w niedzielę. Jest spokojna i leniwa, taka, jak lubię. Będę się nią cieszyć ☺️