"Anielska intryga" - odcinek 1...

W sterylnie czystym biurze, za biurkiem, na którym królował komputer, siedziała kobieta. Była piękna. W wieku nieokreślonym można powiedzieć, bo równie dobrze mogła mieć lat trzydzieści jak i pięćdziesiąt. Ciemne lśniące poprzeplatane złotymi pasemkami włosy upięte w fantazyjny kok okalały twarz o miękkich rysach, oczy umiejętnie podkreślone kosmetykami ukrywały się w gęstwinie rzęs, a zadbana cera zdawała się promienieć. Oczy kobiety ze skupieniem wpatrywały się w monitor komputera, a jej czoło łamała głęboka zmarszczka zamyślenia. Musiała koniecznie skończyć dzisiaj raport, czas mijał nieubłaganie, a ona miała pustkę w głowie. Pustkę dotyczącą pracy, bo kłębowisko myśli wypełniające umysł cały czas przywoływało jej przed oczy zupełnie inny obraz.

Jej sześcioletni synek Staś był chory. I nikt nie wiedział dokładnie, co mu jest. Objawy choroby były nieswoiste, liczne konsylia lekarskie, do których doprowadziła siłą swoich pieniędzy, nie wniosły do procesu diagnostycznego niczego konkretnego. Staś gasł w oczach. Był coraz bledszy, prawie przeźroczysty, a w jego oczach czaił się coraz głębszy smutek. Nie interesowały go zabawki, które przynosiła do domu, przestał grać na komputerze. Długie godziny spędzał przy oknie w swoim pięknie urządzonym pokoju i patrzył jakoś tak daleko, jakby wzrok nie rejestrował zadbanego ogrodu, ani specjalnie da niego przygotowanego placu zabaw.

Ewa Skalska spoglądała w ekran komputera i widziała na nim Stasia, jak siedzi spokojniutko przy oknie, jak spogląda przed siebie niewidzącym wzrokiem, jak łagodnie odmawia smakołyków podstawianych mu przed nos przez panią Hanię pełniącą w domu Ewy funkcję gosposi. Pierwszy raz w życiu nie wiedziała, co zrobić. Staś był centrum jej życia. Dla niego zaharowywała się całe dnie i nierzadko noce, dla niego budowała swoją firmę, dbała, żeby mu niczego nie zabrakło. Nie robiła tego z miłości, ale dlatego, że uważała to za swój obowiązek. Pozwoliła mu się urodzić, choć wcale tego nie chciała. Zrobiła to głównie dla pamięci kogoś, kogo kiedyś bardzo kochała, dla kogo żyła. A teraz czuła, ze Staś odchodzi, a ona nie umie go zatrzymać. I to burzyło jej spokój. Fundamenty ostatnich sześciu lat jej życia zostały nadszarpnięte. A ona przede wszystkim potrzebowała spokoju. Wzdrygnęła się nagle. Ciszę jej biura przerwał jakiś dziwny dźwięk. Obejrzała się przez ramię i zauważyła, że na szkle przykrywającym stolik kawowy pojawiła się rysa. Dziwne - pomyślała Ewa, ale nie przejęła się tym specjalnie. Pewnie sprzątaczka musiała wcześniej uderzyć czymś w stolik, a teraz pod wpływem drgań szyba pękła. Znowu zagłębiła się w rubrykach raportu.

Tymczasem Anioł Stróż Ewy Skalskiej zwany przez swych braci Pobudką coraz bardziej wkurzony, bębnił palcami po szybie, a czynił to tak nerwowo, że od głównej rysy rozchodziła się coraz gęściejsza siateczka pęknięć. W rezultacie gładka tafla szkła zamieniła się  w setki malutkich okruchów. Ale Ewa tego nie dostrzegała. Wpatrzona w monitor, stukała w klawiaturę pospiesznie, zupełnie sobie nie zdając sprawy z tego, że Pobudka jest u kresu anielskiej wytrzymałości. Otaczał Ewę opieką od dnia jej narodzin. Razem z zakochaną w małej ślicznej istotce rodziną pochylał się z czułością nad kołyską, przykrywał kocykiem, podtrzymywał butelkę z mlekiem, a potem kiedy już mogła samodzielnie jeść, pomagał wyrzucać kaszkę z miseczki na podłogę. Lubiła się z nim bawić. Dla reszty rodziny był niewidzialny, ale Ewunia go widziała. Uwielbiała zaplatać jego anielskie włosy w warkoczyki, liczyła paluszkiem pióra w jego skrzydłach i uśmiechała się do błyszczącej łagodnym światłem aureoli. Niewiele było jej do szczęścia potrzeba. Jej rodzina nie była bogata, ale wszyscy szalenie się kochali i to im wynagradzało ziemskie braki. Dziewczynka w blasku tej miłości pięknie się rozwijała i cieszyła każdym drobiazgiem. Z czasem Pobudka zaczął się ukrywać pod osłoną niewidzialności, ponieważ wiedział, że dziewczyna musi dorosnąć samodzielnie. Czuwał nad nią nadal, ale interweniował coraz rzadziej, Ewa bowiem radziła sobie z życiem znakomicie. Śliczna, mądra, zawsze uśmiechnięta zyskiwała sobie przyjaciół, nawet wśród odwiecznych smutasów. Inni Stróżowie zazdrościli po cichutku Pobudce. Oni ciężko tyrali, ratując swoich podopiecznych z rozlicznych opresji, leczyli niebiańską ambrozją bóle głowy, nektarem zalewali smutki, a Pobudka radosny i dumny chwalił się wokół, jaka mu się gratka trafiła i jakie piękne życie może mieć porządny Anioł Stróż. Nie zwracał uwagi na to, jak Starszy Stróżowy Fabian kiwał z politowaniem głową, słysząc pobudkowe przechwałki. Fabian dobrze wiedział, że każdy Stróż musi odebrać od Najwyższego swoją porcję trudności. Miał rację.

Cdn...