"Anielska intryga" - odcinek 7. ostatni 😊

 

W dzień wigilii Ewa wstała bardzo wcześnie. Po cichutku weszła do pokoju Stasia i z uśmiechem spojrzała na zarumienioną twarzyczkę przytuloną do poduszki. Jej wzrok powędrował ku małemu biureczku stojącemu pod oknem. Był na nim nieopisany bałagan. Staś wczoraj po raz pierwszy w życiu kleił łańcuch na choinkę z kolorowego papieru. Kobieta zbliżyła się do biurka i delikatnie, żeby nie robić hałasu zaczęła robić na nim porządek. Zbierała do kosza wycinankowe ścinki, układała porozrzucane kartki i nagle na widok jednej z nich zamarła w bezruchu. Patrzyła na rysunek, który przedstawiał twarz Marcina. Te same uśmiechnięte oczy, ten sam zarys twarzy, te same delikatnie falujące się włosy opadające na kark.

Ewa wyszła z pokoju Stasia. Kartkę z wizerunkiem Marcina nadal trzymała w ręku. Skierowała swoje kroki do kuchni, gdzie już krzątała się Hania. Bez słowa usiadła przy stole, a kartkę położyła przed sobą.

- Wiesz coś na ten temat, Haniu ? – zapytała i wskazała wzrokiem na kartkę.

Hania poznała rysunek Stasia i z powagą spojrzała na Ewę.

- Tak, pani Ewo. Widziałam ten rysunek, Staś mi go pokazał. To się zdarzyło nazajutrz po tym, jak miała pani wypadek. Staś bardzo chciał jechać do pani do szpitala, mówił, że potrzebuje pani jego pomocy. Wytłumaczyłam mu, że to niemożliwe, a on zrozumiał i grzecznie poszedł spać. To bardzo mądre dziecko, pani Ewo. Rano poszłam do jego pokoju, a on siedział przy biurku i z przejęciem coś rysował. Kiedy zobaczyłam, co namalował, myślałam, że zemdleję ze strachu i zaczęłam płakać. Wtedy proszę pani spłynął na mnie niezwykły spokój i już wiedziałam, że naprawdę do Stasia przyszedł pan Marcin. Pani Ewo – dodała Hania- są rzeczy, których my zwykli śmiertelnicy nie jesteśmy w stanie pojąć.

-Ale Haniu, co Ty mówisz ? Ewa wpatrywała się w Hanię rozszerzonymi zdumieniem oczyma.

- Przecież to niemożliwe – wyszeptała już jakby do siebie.

- Pani Ewuniu – gosposia z energią odwróciła się do kuchenki, na której pyrkotały garnki. Dzisiaj wigilia. Mamy dużo pracy. Choinkę trzeba ustroić, prezenty zapakować. Pani idzie i się tym zajmie, a ja zaraz biorę się za lepienie pierogów. Samym myśleniem nic się nie zrobi.

To spokojne, acz stanowcze napomnienie Hani przywróciło Ewie równowagę. Delikatnie pogładziła palcami wizerunek zmarłego męża i już spokojnie zwróciła się do gosposi.

- Masz rację, Haneczko, trzeba się zabrać za robotę. Staś byłby zawiedziony, gdybym popsuła dzisiejszy dzień.

Pobudka obserwujący Ewę odetchnął z ulgą. Postanowił jednak dzisiaj nie spuszczać z niej oka. Towarzyszył jej przy strojeniu choinki, spoglądając od czasu do czasu z uśmiechem na Bratka, który ocierał skrzydłem pot z czoła. Uwijało się anielisko jak mogło przy swoim małym podopiecznym, który pomagając mamie ubierać drzewko, wpadał na rozmaite nie zawsze bezpieczne pomysły. Przy nakrywaniu stołu Bratek z iście żonglerskim talentem ratował kolejne talerze, które jakoś nie chciały się trzymać dziecięcych rączek. Wreszcie się Pobudka zlitował nad swoim druhem i pomógł mu w pracy, a kiedy skończyły się przygotowania do wieczerzy z dumą obaj spoglądali na pięknie ubraną choinkę, nakryty stół i moc ślicznie zapakowanych prezentów.

- Uff - sapnął Bratek – teraz jeszcze trzeba odsłonić gwiazdkę. Staś już długo wygląda przez okno w jej poszukiwaniu. Może Ty to załatwisz, Pobudko, bo ja już naprawdę nie mam siły.

Pobudka ze zrozumieniem pokiwał głową na tę propozycję i rozwinąwszy skrzydła wzbił się w przestworza. A tam ruch jak ulu. Anioły Stróże małych dzieci wybierały dla nich co ładniejsze gwiazdki. Rwetes był okrutny. Szum skrzydeł, przepychanki, przekomarzania, wszystko jednak w radosnej atmosferze oczekiwania na cud wigilijnej nocy. Pobudka doskonale pamiętał, jak sam uczestniczył w tej zabawie, kiedy Ewunia była malutka. Teraz jednak nie miał ochoty na anielskie podchody i szukał na niebie gwiazdy, która będzie odpowiednia dla jego rodziny. Dostrzegł ją, kiedy granatowa chmura wzbierająca śniegiem przesunęła się nieco i odsłoniła prześliczne promienne zjawisko, gorejące takim blaskiem, że Pobudka aż zmrużył oczy. Teraz liczyła się szybkość. Pobudka słyszał za sobą szum skrzydeł anielskich braci, którzy także dostrzegli gwiaździstą piękność. Pomknął ku gwieździe tak szybko, jak potrafił i z triumfem zakrzyknął : „Zajęta !”

A tymczasem Staś z wielkim przejęciem spoglądał w ciemne niebo, wypatrując pierwszej gwiazdki. Bratek z ciepłą wyrozumiałością patrzył na malca i już się cieszył na myśl, co się stanie, gdy ten zobaczy błyszczący punkt, zwiastujący początek wigilijnej wieczerzy. Nie czekał długo. Radosny okrzyk chłopczyka - Jest, mamusiu, jest, pierwsza gwiazdka”- zadźwięczał jak dzwoneczek w ciszy wieczoru. Bratek spojrzał przez okno i aż gwizdnął pod nosem na widok błyszczącego jasnym światłem punktu na nieboskłonie. Westchnął z zadowoleniem i zamruczał -Postarał się, Pobudka. Można na niego liczyć, to fakt .

Choinka płonęła blaskiem kolorowych światełek, w powietrzu unosił się aromat wigilijnych potraw, z radia płynęły kolędy. Ewa ubrana w śliczną sukienkę w pięknym wiśniowym kolorze podkreślającym śmietankowy odcień skóry podeszła do stołu i ujęła w dłonie kruchy opłatek, którym pierwszy raz w życiu miała się podzielić ze swoim dzieckiem. Patrzyła z miłością na jego dziecięcą radość, a w sercu czuła cichą wdzięczność za to, że ucichł dojmujący ból, który determinował jej życie przez ostatnie lata. Zbliżyła się z do Stasia i obejmując go czule, powiedziała:

-Podzielimy się opłatkiem Stasiu. Życzę Ci mój synku, żebyś był zawsze szczęśliwy.

Chłopczyk spojrzał na swoją mamę błękitnymi oczyma swojego ojca.

-Mamusiu, ja jestem szczęśliwy, bo jesteś ze mną. Tatuś też jest bardzo szczęśliwy, wiesz ?

I przytulił się do Ewy mocno. Z oczu kobiety spłynęły łzy wzruszenia i radości. Objęła synka i uniosła go ku górze. Przylgnęła policzkiem do jego ciepłej buzi i poczuła, że świat się do niej uśmiecha. Poczuła jeszcze coś. Ktoś ogarnął jej plecy ramieniem i ucałował w skroń. I usłyszała głos, którego nigdy nie zapomniała.

- Ewuniu, jestem z wami. Nigdy was nie opuściłem i nigdy nie opuszczę. Kocham Ciebie i Stasia.

Pobudka z Bratkiem wstrzymali oddech. Ich oczom ukazał się cudowny widok. Marcin obejmował Ewę i synka ramionami , a oni trwali w tym uścisku jak zaczarowani.

Anioły Stróże wzniosły oczy z wdzięcznością ku niebu i rzuciły się sobie w ramiona.

- Udało się Pobudko, udało – poprzez łkanie wyjąkał Bratek.

- Udało się Bratku – odpowiedział Pobudka. Nie wiem, jak ty, ale ja muszę odetchnąć świeżym powietrzem. I rozłożywszy skrzydła przeniknął przez ścianę pokoju.

Pobudka podążył za swoim anielskim druhem. Przysiedli obaj na gałęzi klonu i patrzyli jak urzeczeni w okna domu, w którym ponownie zagościło szczęście. Ledwie zauważyli, jak z łopotem skrzydeł opadł na konar, na którym siedzieli, Anioł Dobrych Myśli.

- Mam ambrozję i nektar. Myślę, że czas zacząć świętować – powiedział, a na jego ustach pojawił się tajemniczy uśmiech.

W powietrzu zawirowały płatki śniegu. Białe gwiazdeczki opadały na anielskie skrzydła i srebrzyły je delikatnym blaskiem. Z oddali dobiegał śpiew: „ Bóg się rodzi, moc truchleje ….”

(I to już koniec. Mam nadzieję, że Wam się ta opowieść podobała. Może wzruszyła, może przeniosła do krainy marzeń? A może jeszcze coś innego ...) 

Pozdrawiam przedświątecznie 😘