"Przebudzenie Łukasza Farta" - odcinek 5. ostatni 🥰

 

Nieświadomi rozgrywającej się tuż obok anielskiej wymiany zdań, Aldona i Łukasz wreszcie usiedli przy stoliku. Młody mężczyzna z trudem okiełznał targające nim emocje i usiłował przywdziać swoją ulubioną maskę nonszalanckiego dystansu. Niestety, nie wychodziło mu to najlepiej. Nie umiał ukryć zachwytu, nie rozumiał, skąd w okolicach serca pojawiło się dziwne ciepło. Wszystko to było dla niego całkiem nowe. A może nie całkiem. Znał to ciepło, ale zapomniał, jak to jest, kiedy się je odczuwa. Zapatrzony w piękną twarz Aldony, nie usłyszał tego, co powiedziała. Otrząsnął się z trudem i grzecznie zapytał - Mogłabyś powtórzyć, co powiedziałaś? Przepraszam, ale nie mogę uwierzyć, że jednak się ze mną umówiłaś. Nie byłem zbyt grzeczny – dodał z nieznanym sobie uczuciem skruchy.

-  Jesteś inny niż sobie wyobrażałam – powiedziała Aldona. Na podstawie twojego zachowania i tego, co pisałeś, wyobraziłam sobie aroganckiego i butnego osobnika, a tu taka niespodzianka – dodała z pięknym uśmiechem.

Łukasz Fart oniemiał. Jeszcze nikt tak ujmująco i szczerze nie powiedział mu takiego nieoczywistego komplementu. Nie bardzo wiedział, co ma teraz zrobić. Nie umiał być miły. Był zasadniczy, logiczny, chłodny, analityczny, ale nie miły. Zdarzało mu się być uprzejmym, kiedy sytuacja tego wymagała i wróżyła korzyści, ale nigdy nie starał się pozyskać czyichś względów poprzez pełne przyjaźni usposobienie.

- Powiedziałam coś nie tak? - zapytała Aldona. Dlaczego zamilkłeś?

-  Nie, nic się nie stało – powoli odpowiedział Łukasz

-  Chcę być szczery- dodał. Dziwnie się czuję w twoim towarzystwie. Coś nieoczekiwanego się ze mną dzieje. Nie wiem, co to jest? - spojrzał na Aldonę z nagłą bezradnością.

Aldona ponownie uśmiechnęła się do chłopaka. Miała ten uśmiech w oczach, w delikatnych zmarszczkach mimicznych wokół nich, w uroczych dołeczkach na twarzy, w zalotnej grzywce, którą odgarniała z czoła, we wdzięcznym pochyleniu głowy. Cała była uśmiechem.

Młody mężczyzna zadrżał. Czuł, że ogarnia go niewyobrażalne ciepło. Rozgrzało mu klatkę piersiową, ogarniało całe ciało, choć dłonie pozostawały zimne, a na skroniach pojawiły się kropelki potu.

- Źle się czujesz?  - Zaniepokojona dziewczyna z troską spoglądała na Łukasza. Dotknęła dłoni mężczyzny swoją i poczuła przeszywający ją prąd. Nie cofnęła jednak ręki. Pochyliła się nad stolikiem i drugą ręką dotknęła twarzy chłopaka. Delikatnie, powolutku przytuliła ją do jego policzka i ze zdumieniem dostrzegła łzę wymykającą się spod ciemnych rzęs.

Florian z Feliksem z wytężoną uwagą przyglądali się swoim podopiecznym. Feliks patrzył z nadzieją, Florian z niepokojem. Łza spływająca po policzku Łukasza napotkała zaporę z dziewczęcej ręki i w tym momencie nad dwojgiem młodych ludzi pojawiła się promienna jasność. Objęła obie postaci świetlistą poświatą i wszystko stało się proste i oczywiste. Spotkały się ze sobą dusze, które czekały na siebie całe życie, może więcej niż jedno.

***

Magdalena Fart nie mogła sobie znaleźć miejsca. Snuła się po mieszkaniu z kąta w kąt, a jej myśli cały czas były przy Łukaszu. Bała się. Nie było to nic dziwnego. Lęk o syna był jej wiernym towarzyszem. Zwłaszcza od chwili, kiedy młody człowiek odrzucił ją z pogardą, bo wybrała sobie partnera, który choć był w gruncie rzeczy dobrym człowiekiem, to jednak z Łukaszem nie znalazł porozumienia. Próbowała temu zaradzić, ale żadne z jej przedsięwzięć nie przyniosło oczekiwanego rezultatu. W końcu odpuściła i zdała się na los. Nie mogła liczyć na Adama. Ten zostawił jej sprawę Łukasza i nie ingerował. Zresztą po co? Na każdą uwagę na temat Łukasza, nawet niewinną, Weronika reagowała nerwowo, a nawet agresywnie. Z pełnej czułości i wyrozumiałości kobiety zamieniała się w wilczycę, która chroni swoje młode.

Adam widział, że z kobietą, którą kochał niewyobrażalną miłością, dzieje się coś złego. I on sam czuł w sobie złość na tego niewdzięcznego chłopaka, który swoim zachowaniem przynosi Magdalenie cierpienie. Nie umiał się w tym wszystkim odnaleźć, dlatego po prostu milczał i usuwał w cień.

Fantazy siedział w fotelu i obserwował Magdalenę w skupieniu. Po rozmowie z Feliksem wiedział, że Łukasz kocha swoją matkę głęboko, ale równie głęboko postanowił to uczucie w sobie ukryć, żeby ją ukarać i jednocześnie zbudować wokół siebie szklane ściany zimnej obojętności. Zastanawiali się z Feliksem, jak można to zmienić, ale niczego konstruktywnego nie wymyślili. Fantazy czuł się bezradny, kiedy dostrzegał łzy w oczach Magdaleny. Nie potrafił jej pomóc. Miłość do syna była obwarowana wysoką palisadą ambiwalentnych uczuć, które ciągle z większą lub mniejszą intensywnością szarpały serce matki. Czasem Magdalena prosiła anioły o pomoc. Zwłaszcza Michała Archanioła. Chciała się wyzwolić, pragnęła odcięcia, ale Fantazy wiedział, że anielski wojownik nie pomoże kobiecie, bo tak naprawdę Magdalena pragnęła miłości swojego dziecka ponad wszystko, a odcięcie mogło oznaczać, że zostanie sama.

Magdalena stała przy oknie i spoglądała na ogród. Była wczesna wiosna i rośliny jeszcze trwały w uśpieniu. Spod ziemi wychylały się tylko seledynowe zarzewia żonkili i tulipanów, a gdzieniegdzie zieleniły i się i bieliły kępy przebiśniegów. Gałęzie drzew były jednak jeszcze szare, przez arabeskę nagich krzewów światło przenikało bez problemu. Dzień jednak był już wyraźnie dłuższy i zmierzchy nabierały cech, które Magdalena uwielbiała. Lubiła zwłaszcza ciszę, jaka zapadała na granicy dnia i nocy. Kobieta objęła się ramionami i pomimo ciepła płynącego od kaloryfera, zadrżała z emocjonalnego chłodu. Zawsze tak było. Kiedy zaczynały targać nią silne emocje, ciało na nie odpowiadało trudnym do uspokojenia drżeniem mięśni, szczękaniem zębów i silnymi dreszczami. Dzisiaj nic takiego się nie działo, ale i tak Magda nie czuła się zbyt dobrze. W jej serce na skutek dziwnego zachowania Łukasza znowu wlała się nadzieja. Nie chciała tego. Wiedziała doskonale, jak boli rozczarowanie. Wolała tkwić w skorupie pozornej obojętności, dystansowania się do rzeczywistości, odwracania się od smutku, który świadomie w sobie blokowała.

Nagle poczuła na ramieniu delikatne dotknięcie. Myślała, że to Adam, ale nie było go w pokoju. A jednak czuła na swoim ramieniu czyjąś dłoń, z której płynęło miłe ciepło. Usłyszała też cichutki szelest i poczuła na twarzy leciutki prąd powietrza. Nie wiedziała, co się dzieje, drgające fale powietrza otulały jej ciało od stóp do głów. Jej lęk roztapiał się w poczuciu bezpieczeństwa.

Fantazy roztaczał nad Magdaleną swoje skrzydła i wznosząc oczy ku górze, modlił się o pomoc dla swojej podopiecznej. Czynił to tak żarliwie, że nawet nie zauważył, że jego moc jest wzmocniona. Za nim bowiem stał Anioł Dobrych Myśli i ponad skrzydła Fantazego wznosił swoje. Wokół Magdaleny roztaczała się promienista światłość, a w jej umyśle rozpoczął się dziwny proces odwracania myśli złych na dobre, lękliwych nadziei na pełną mocy pewność, w zatrwożonym sercu pojawiła się otucha i wiara, że wszystko dzieje się w jakimś celu, że wszystko ma sens, a jedyne, co się naprawdę liczy, to miłość pomimo wszystko.

Magdalena stała bez ruchu, czując się coraz dziwniej. Czuła w sobie ciszę, o której zapomniała, że istnieje. Była lekka jak piórko unoszone na wietrze. Było jej tak dobrze, jak nigdy dotąd. Nie usłyszała kroków Łukasza. Nie słyszała skrzypienia drzwi. Kiedy jednak otoczyły ją czyjeś mocne ramiona, drgnęła. Nozdrza złowiły zapach męskiej wody toaletowej, ale nie był to zapach, którego używał Adam. Przytulał ją do siebie jej syn. Obejmował ją rękoma w pasie, głowę oparł na jej ramieniu i wzrok skierował w tę samą stronę, co matka. Nie mówił nic, ale Magdalena słyszała śpiew swojej duszy. Kiedy poczuła policzek swojego dziecka przytulony do jej policzka z jej oczu popłynęły łzy. Najpierw nie zrozumiała, co Łukasz jej szepcze do ucha. A ten poruszony do głębi szeptał do ucha swojej mamy słowa, które zawsze pragnęła usłyszeć: „Mamusiu, przepraszam. Już wszystko wiem... Wiesz... zakochałem się. Ona ma na imię Aldona. Jest piękna, jest dobra, jest podobna do ciebie..."

Anioł Dobrych Myśli z uśmiechem patrzył na zdumioną minę Fantazego i rozradowane oczy Feliksa. W domu, gdzie miłość musiała się z lękiem chować po kątach, wszechobecna cisza całkowicie zmieniła swój charakter. Nie była już groźna jak cisza przed burzą. Była łagodna, radosna, ufna i pełna dobrych uczuć.

Fantazy otrząsnął się z szoku i z wdzięcznością spojrzał na Anioła Dobrych Myśli. 

- Jesteś niezawodny przyjacielu. Dziękuję Ci za pomoc. Wiele o tobie słyszałem, ale nigdy nie miałem okazji bliżej cię poznać. Cieszę się, że było mi to dane. Po czym zwrócił swój wzrok na Feliksa i poczucie oszołomienia wróciło. Gdzie się podział niepozorny, nieszczęśliwy Anioł Stróż Łukasza Farta? U boku Anioła Dobrych Myśli stał porażający młodzieńczym wdziękiem anioł z radosną twarzą i najpiękniejszymi skrzydłami, jakie kiedykolwiek Fantazy widział.

Feliks zbliżył się do Fantazego, oparł mu dłoń na ramieniu z powagą powiedział:

 - Fantazy, dziękuję Ci. Dodałeś mi wiary w siebie i mogłem pomóc Łukaszowi. Myślę, że nasze życie i życie naszych podopiecznych od tej chwili bardzo się zmieni – dodał i z uśmiechem spojrzał na Łukasza, który trzymał w ramionach swoją matkę i płakał razem z nią oczyszczającymi łzami radości. A poza tym będzie nas tutaj więcej. Łukasz się zakochał, a Stróż jego ukochanej, choć sztywny elegancik, w gruncie rzeczy jest w porządku. Ma na imię Florian. No i tego chowającego się po kątach Franciszka – opiekuna Adama też musimy przygarnąć. Będziemy mieli całkiem fajną kompanię.

Anioł Dobrych Myśli niepostrzeżenie opuścił dom Magdaleny. Kiedyś tu jeszcze zaglądnę, pomyślał. Tę rodzinę czeka jeszcze wiele cudownych zdarzeń, ale czasem z nadmiarem szczęścia także trudno jest sobie poradzić. Trzeba będzie szkolenie zrobić Aniołom Stróżom, zwłaszcza przed pojawieniem się dziecka Aldony i Łukasza. A to, że będzie to dziecko niezwykłe, to Anioł Dobrych Myśli już wiedział.

Ciąg dalszy może kiedyś nastąpi...