Słoneczny poniedziałek 🌞

Tęsknię do wiosenno-letniej pory. Kocham czas, kiedy rośliny budzą się do życia, pąki drzew nabrzmiewają sokami, bladozielone kiełki kwiatów i traw wyzierają z ziemi i pędzą ku słońcu. Lubię zapach ziemi, który uwalnia się, w momencie, kiedy czeszę ją grabiami i usuwam resztki uschniętych zimą badyli i zbutwiałych liści. Z upodobaniem przyglądam się przebiśniegom, zwłaszcza wtedy, kiedy ich wątłe łodyżki z niezrozumiałą dla logicznego myślenia siłą pokonują śniegową zmarzlinę. A kiedy słońce łagodnym promieniem dotyka wzniesionej ku niemu twarzy, to niczego mi więcej do szczęścia nie potrzeba. I zieleń - świeża, delikatna, czysta, wręcz przejrzysta w rozedrganym wiosennym powietrzu zachwyca mnie bez miary. W taki czas wszystko staje się możliwe, kłopoty maleją, problemy bledną, a klatka piersiowa otwiera się z ufnością na przyszłe dni, kiedy wpuszczasz do niej nasycony świeżością oddech. Wiosną świat staje się przyjazny, niebo przychylne i nawet jeśli pada deszcz, to ma przede wszystkim życiodajną moc. 

Na taki czas jednak przyjdzie nam jeszcze poczekać. Zima nie odpuszcza, choć u nas dzisiaj słońce wiszące wysoko na błękitnym niebie i plusowa temperatura pozwalają marzyć choćby o przedwiośniu, które jak andersenowskie brzydkie kaczątko, choć  nie powala urodą, to jednak daje nadzieję...