"Kubek z fiołkami" - odcinek 9. ostatni 😊

 

Wypłakawszy się w ramionach dziwnie odmienionej matki, Weronika wstała z zamiarem posprzątania skorup porcelanowego kubka. Emilia jej jednak na to nie pozwoliła.

- Zostaw – powiedziała, ja sama to zrobię. Po czym wstała i zaopatrzona w zmiotkę i śmietniczkę dokładnie posprzątała miejsce katastrofy. Wytarła ściereczką plamę herbaty i nalała wody do czajnika.

- Napijemy się razem świeżej herbaty i razem zjemy resztkę biszkoptów, Weroniczko. Spojrzała na córkę z czułością i pogładziła jej miodowe pukle. Były tak inne od jej czarnych, ale równie gęste i miękkie. Otaczały głowę Weroniki świetlistą gęstwiną i podkreślały urodę jej twarzy. Dziewczyna podniosła na matkę zdziwiony wzrok i dwoje par oczu – nieco wyblakłych niebieskich i orzechowych zderzyły się spojrzeniami. W orzechowym spojrzeniu córki było niedowierzanie, w niebieskim matki uśmiech.

- Od dzisiaj moje dziecko wszystko się zmieni – powiedziała Emilia, a widząc zdumienie w oczach Weroniki, ciągnęła dalej – dosyć już tej martwoty w moim życiu i dosyć zamęczania nią ciebie, Weroniko. Czas, żebyśmy się lepiej poznały, a przynajmniej, żebyś Ty lepiej poznała mnie, bo wcale mi się nie podoba ta osoba, którą dla ciebie do tej pory byłam. Ale od początku…

Emilia zrobiła dwa kubki aromatycznej herbaty, usiadła za stołem, Weronikę posadziła naprzeciwko siebie i zaczęła opowiadać. Mówiła i mówiła, a jej córka otwierała coraz szerzej oczy, poznając historię życia matki. Wzdrygała się lub śmiała, a czasem nawet roniła łzy, słuchając opowieści Emilii o jej dzieciństwie, o latach szkolnych i wreszcie o nieszczęsnych wakacjach u wujostwa Nowaków. A kiedy wspomniała, jak zatopiła w zielonych oczach bezczelnego chłopaka sztylety swoich oczu, Weronika drgnęła. Ten chłopak w parku też miał zielone oczy. Dziewczyna jak w transie słuchała opowiadania matki. Podobieństwo sytuacji było tak wyraźne, że aż dreszcz przebiegł jej po plecach.

- Mamo – Weronika pytająco spojrzała na Emilię - Mamo- powtórzyła – a jak wyglądał ten chłopak, ten Janek od Chorwatów? 

Emilia zamyśliła się, a w jej oczach pojawiła się tęsknota. „Jak wyglądał ?” powtórzyła pytanie córki i odwróciła wzrok, żeby dziewczyna nie widziała, jak oczy zasnuwa jej kurtyna łez. „Był wysoki, bardzo wysoki i takie miał szerokie ramiona, że czułam się przy nim jak drobinka. Ja, hoża dziewczyna, która zawsze była za duża, za wielka dla wszystkich wokół, byłam przy nim delikatna i krucha. Miał ciemne włosy, smagłą cerę i te oczy – zielone jak szmaragdy. Niesamowite. Pewnie niejednej dziewczynie tymi oczyma głowę zawrócił – dodała z ciężkim westchnieniem. Nie zauważyła, że podczas jej odpowiedzi Weronika robiła się coraz bledsza, oddech jej się spłycił, aż wreszcie oparła czoło na rękach ułożonych na blacie stołu. Dopiero wtedy Emilia dostrzegła dziwne zachowanie Weroniki.

 - Córeczko” - zawołała przestraszonym głosem. Córeczko – co ci jest, co się dzieje?”

- Nic, mamo, nic, tylko mi się dziwnie słabo zrobiło. Mamusiu – twój chłopak ze wspomnień bardzo przypomina tego z parku. On też jest wysoki, barczysty i ma zielone oczy.

Emilia spojrzała najpierw na córkę ze zdumieniem, a nawet lekkim przestrachem w oczach, a potem pokręciła głową i odrzekła - Weronisiu, na świecie zapewne jest wielu młodych mężczyzn, którzy pasują do tego opisu. Nie przejmuj się tym tak bardzo. Jednak poczuła w swoim sercu drgnienie, a potem dziwne ciepło, a w umyśle zalśniła myśl całkowicie absurdalna, do której kobieta sama przed sobą bała się przyznać, a tym bardziej przywiązać. 

***

Następnego dnia, zaraz po pracy Maciek udał się do parku z nadzieją, że zobaczy dziewczynę, która od wczoraj zamieszkała w jego głowie i choć sam przed sobą nie chciał się do tego przyznać, także w sercu. Przechadzał się powoli parkowymi alejkami, ale dziewczyny nie zobaczył. Jedynie w pobliżu miejsca fatalnego w skutkach wczorajszego zdarzenia zobaczył siedzącą na ławce dojrzałą kobietę. Nigdy jej tu wcześniej nie widział. Kobieta miała ciemne, bardzo ciemne włosy poprzetykane srebrnymi nitkami, piękne niebieskie oczy i była elegancko ubrana. Nie można jej było minąć obojętnie, bo zwyczajnie rzucała się w oczy. Nie była bowiem ani szczupła, ani niska, ani szara jak wiele kobiet w jej wieku. Kostium w kolorze czerwonego wina zgrabnie opinał jej pełną sylwetkę, eleganckie czółenka podkreślały smukłość nóg i gdyby nie siwizna i siateczka zmarszczek wokół oczu oraz bruzdy smutku wokół ust, nikt by się nie domyślił, ile naprawdę ma lat. Maciek zobaczył ją z daleka. Było w niej coś znajomego, choć chłopak wiedział, że widzi ją po raz pierwszy w swoim życiu. Zbliżał się do ławki, na której siedziała, z coraz głębszym przeświadczeniem, że nieznajoma zdecydowanie jest do kogoś podobna.

Maciek ubrał się dzisiaj wyjątkowo starannie. Szeroką klatkę piersiową opinała elegancka ciemnozielona koszula – ostatni prezent od mamy. Dając mu ją, powiedziała, że jej kolor podkreśli barwę jego oczu. Chłopak założył ją na siebie po raz pierwszy. Wydawało mu się, że przez to Zofia będzie dzisiaj blisko niego. Zieleń koszuli podkreślały granatowe dżinsy. Młody mężczyzna chyba nie zdawał sobie sprawy z tego, jak jest przystojny, ani tym bardziej z tego, jak bardzo przypomina swojego ojca z młodości.

Zbliżał się do kobiety siedzącej na ławce powoli, ale ona go nie widziała. Dopiero kiedy był już bardzo blisko i chrzęst żwiru na ścieżce dobiegł do jej uszu, zwróciła ku niemu swój błękitny wzrok. I w tym momencie Maciek zobaczył, jak źrenice jej oczu rozszerzają się nienaturalnie i napełniają niedowierzaniem, jak smukła dłoń unosi się do ust, z których wydobywa się głośne westchnienie, a potem… Potem chłopak ujrzał, jak kobieta opiera się o oparcie ławki, a następnie osuwa bezwładnie na jej siedzisko…

- Proszę pani, proszę pani, proszę się obudzić – Emilia usłyszała mówiący do niej męski głos i poczuła, jak jakaś ręka delikatnie poklepuje jej policzki. Otworzyła oczy, a potem znowu gwałtownie je zamknęła. „Umarłam” – w jej umyśle pojawiła się przerażająca myśl. „To nie może być prawda. To nie jest Janek. To wszystko jakaś ułuda” Powolutku uniosła powieki i znowu ujrzała nad sobą szmaragdowe spojrzenie chłopaka, którego dawno temu pokochała. Tylko dlaczego Janek mówi do niej „proszę pani”? Emilia zaczęła przytomnieć. Podtrzymywana silnym ramieniem chłopaka usiadła na ławce wyprostowana i spojrzawszy na swojego wybawcę i jednocześnie przyczynę omdlenia zapytała ostro, ostrzej niżby chciała: „Kim jesteś?

Maciek, zdumiony nieco tym ostrym tonem odpowiedział szybko: Pani wybaczy. Nie miałem jak się przedstawić wcześniej, bo pani zasłabła. Nazywam się Maciej Chorwat.

W chwili, kiedy wypowiadał te słowa, zauważył, że kobieta gwałtownie zbladła i nawet przyszło mu do głowy, że znowu zemdleje, ale opanowała się. Patrzyła na Maćka jak urzeczona, a potem zadała mu zupełnie niespodziewane pytanie. „Czy twój ojciec młody człowieku ma na imię Jan?”

-Tak – nagle odezwał się nieopodal ławki, męski głos. „Tak. Jego ojciec ma na imię Jan. Witaj Emilio”

***

Weronika była coraz bardziej niespokojna. Matka, jej matka, cudownie odmieniona od wczoraj, zachowywała się nieco dziwnie od poranka. Po pierwsze wstała bardzo wcześnie. Po drugie, przygotowała śniadanie i zrobiła Weronice kanapki do pracy, po trzecie podśpiewywała pod nosem, a po czwarte i najbardziej niepokojące, postanowiła wyjść z domu na spacer. Nie byłoby w tym nic dziwnego, ale Emilia nigdy wcześniej nie chodziła na spacery, choć okolica, w których znajdował się ich dom, świetnie się do tego nadawała. Ta nagła energia rozpierająca wiecznie narzekającą Emilię mogła wzbudzić niepokój i wzbudziła, a tenże przerodził się w przestrach, kiedy po powrocie do domu Weronika nie zastała matki w domu. Dziewczyna nie wiedziała, co ma robić. Telefon Emilii spoczywał na komodzie w jej sypialni, godziny mijały, a Weronika zaczęła już odchodzić od zmysłów ze strachu o matkę. I wtedy zadźwięczał dzwonek u drzwi. Dziewczyna pofrunęła prawie ku drzwiom wejściowym, a za nią pofrunął Juliusz. Wiedział, że jego podopieczna jest na skraju psychicznej wytrzymałości. Spoglądając przez szybki w drzwiach Juliusz ze zdumieniem ujrzał Anastazego, który z szerokim uśmiechem na twarzy stał za plecami Maćka. Ten zaś w odróżnieniu od swojego Stróża minę miał nietęgą.

Weronika utworzyła drzwi. Na widok chłopaka z parku dosłownie osłupiała ze zdziwienia. W głowie kołatały się pełne emocji pytania – Co on tu robi? Jak mnie znalazł. Czego chce? I na litość boską, gdzie jest mama?

I właśnie to ostatnie pytanie wyrzuciła z siebie z gwałtownością: Gdzie jest moja mama? A potem posypały się następne: Czy coś jej zrobiłeś? A może ją też nazwałeś biuściastym pasztetem? I rozpłakała się. Orzechowe oczy napełniły się łzami, a te wartkim strumieniem spłynęły po  policzkach dziewczyny. Maciej nic nie opowiedział. Wiedziony instynktem przekroczył próg domu i wziął Weronikę w ramiona. Nie zwracał uwagi na nagłą sztywność jej ciała. Przytulał dziewczynę mocno i gładził rękoma jej plecy, dotąd, dopóki szloch nie ucichł, a pełny biust Weroniki miękko nie przywarł do jego klatki piersiowej. Ponad ich głowami spotkały się spojrzenia Juliusza i Anastazego. Anioły zgodnie uniosły swoje skrzydła i otoczyły nimi dwoje młodych ludzi, którzy znaleźli do siebie drogę. A ci stali przytuleni do siebie w ciszy, wsłuchując się w bicie swoich serc.

Tymczasem w parku dwoje ludzi w dojrzałym wieku siedziało obok siebie na ławce. Mężczyzna o posiwiałych skroniach trzymał za rękę kobietę, która z wdziękiem opierała głowę na jego ramieniu. Oczy miała zamknięte, a spod powiek wypływały jej łzy. Emilia nie mogła uwierzyć w to, co się wydarzyło. Do wczoraj samotna, opuszczona, zgorzkniała, z poczuciem niespełnienia we wszystkich obszarach swojego życia kobieta, dzisiaj czuła się tak, jakby los otworzył przed nią jasne wrota szczęścia i rozmaitych możliwości. U boku czuła ciepło i siłę męskiego ciała. To było ciało Jana, jej Janka, któremu oddała serce, ale nigdy nie pozwoliła podzielić ze sobą życia. Zapłaciła za to słono i omal nie straciła swojej córki. A to właśnie ona – Weronika swoim krzykiem, swoim rozpaczliwym protestem przeciwko rzeczywistości przywróciła ją do życia. Dlatego, kiedy okazało się, że to właśnie syn Janka obraził Weronikę, nazywając ją biuściastym pasztetem i ona, i Jan zrozumieli, że oto przeznaczenie zatoczyło pętlę i ich dzieci znalazły się w takiej samej sytuacji, jak kiedyś oni sami. Emilia nie wahała się, tylko podała Maćkowi adres domu. Ojciec natomiast spojrzał synowi w oczy i powiedział : „Od ciebie Maciej, zależy teraz los nas wszystkich. Jeśli nadal uważasz, że córka Emilii zasługuje na twoje szczere przeprosiny, to idź do niej i nie przynieś mi wstydu.

Maciek poszedł, a Jan zapatrzył się w oczy Emilii.

- Szukałem cię, Emilio – powiedział. Szukałem cię bardzo długo, a ty byłaś tak niedaleko – dodał cicho. Emilia położyła mu palec na ustach.

- Ciii , Janku. Widać właśnie tak miało być. Nasze dusze wybrały taką drogę. Najważniejsze, że się znowu spotkaliśmy. Jan z czułością przytulił Emilię i szepnął jej do ucha – Teraz już nie pozwolę ci uciec. Kobieta przylgnęła do mężczyzny z ufnością i odparła – Nigdzie nie zamierzam uciekać, Janku. Już nie.

Za ławką, którą teraz można by śmiało nazwać ławką szczęścia, na trawniku tańczyły dwa anioły. Z ich rozpostartych skrzydeł sączył się taki blask, że przechodzący aleją ludzie przecierali ze zdumienia oczy. Walery z Joachimem nie posiadali się z radości. Nagle u szczytu alei pojawiła się męska postać w białym garniturze. Anioł dobrych Myśli - szepnął Walery do Joachima. Kiedyś mi powiedział, że przyjdzie taki czas, że wszystko odwróci się na dobre. Poprosił jedynie, żebym nie tracił nadziei i wierzył bez względu na wszystko. Tak zrobiłem. Anioł Dobrych Myśli zbliżył się do Joachima i Walerego i zapytał:

- Nie uważacie, że to, co się stało zasługuje na kielich nektaru? Ja zapraszam. I poszli, a ludzie zastanawiali się, co to za jasna smuga nagle pojawiła się na parkowej alei? Ni to chmura, ni to mgła. Szybko jednak zniknęła i życie potoczyło się dalej.