Iskra 😉

Pociągnę wątek ogrodowych początków. Tak naprawdę to wszystko zaczęło się od pandemii. Kiedy w marcu 2020 roku weszły w życie ograniczenia wszelkiego rodzaju, wyłączając nas z aktywności w różnych dziedzinach, potrzeba oddechu bez maseczki stała się, przynajmniej dla mnie, bardzo dotkliwa. Mieliśmy to szczęście, że do naszego domu przylegał od dawien dawna teren zielony od długiego czasu leżący z różnych względów odłogiem. Kiedyś moja mama miała tam ogród mieszczący się w ówczesnych kanonach. To był typowy ogródek przydomowy, w którym uprawiano warzywa, sadzono drzewka owocowe, a wszystko z myślą, by wykorzystać to dobro w gospodarstwie domowym. Kwiaty także tam były, ale jako dodatek sadzony ot, tak, żeby było w ogródku więcej koloru. Nie lubiłam tam przebywać. To miejsce kojarzyło mi się li jedynie z obowiązkiem i pracą w chwilach, które lepiej mogłam wykorzystać na zabawę z kolegami z podwórka. Ponadto wszystko trzeba było robić pod mamine dyktando. Można było się poruszać tylko po wyznaczonych ścieżkach, zrywać tylko te owoce, które rodzicielka pozwoliła, siedzieć na ławce z nogami ułożonymi tak, żeby nie podeptać niczego posadzonego przed nią. Krótko mówiąc, nie darzyłam ogrodu mojej mamy sympatią. Bywały chwile, że szczerze go nienawidziłam. Kiedy mama zaczęła tracić siły, ogród powoli dziczał. Zamienił się w jeden wielki maliniak, w którym mama zbierała z upodobaniem maliny. Nic nie pozwalała zmieniać, niczego nie wolno było ruszyć, wszelkie działania z góry były skazane na niepowodzenie. Nie mogłam i nie chciałam na to patrzeć. Omijałam wzrokiem dzikie chaszcze i żyłam obok.

Stan mamy się pogarszał, a aż wreszcie nadeszła chwila, kiedy nas ostatecznie opuściła. Nagle miałam więcej czasu, ale nadal żadnego pomysłu na uporządkowanie obszaru, który jedynie z nazwy był ogrodem. Pierwsze kroki zrobił W. To w jego głowie narodził się pomysł zrobienia tarasu. Teren został wytyczony, oszalowany, naniesiono na niego gruz i znowu wszystko utknęło w miejscu. Aż do marca 2020 roku. Zakład pracy W. stanął, ja pracowałam zdalnie. Żeby nie oszaleć, postanowiliśmy coś zrobić w ogrodzie. Tak do końca to nie wiedzieliśmy co, ale zdaliśmy się na instynkt. Na pierwszy ogień poszła skarpa przy budynku porośnięta zazwyczaj łanami podagrycznika. Kiedy posadziłam na zrobionych półkach pierwsze wybrane samodzielnie krzewy i kwiaty na sercu i na duszy zrobiło mi się lżej. I już wiedziałam, że coś się we mnie zmienia na lepsze.

Ale dopiero wtedy, kiedy W. zrobił schodki i wykończył ścieżkę do tarasu w mojej głowie zaczęły buzować myśli twórcze, że je tak szumnie nazwę. Wymyśliłam zatem rabatki, które promieniście miały do ścieżki dochodzić. Myśl przekuliśmy w czyn, a ten się nieco rozbujał i nabrał nieco pełniejszego kształtu 😉