Pada śnieg...

 Pierwszy śnieg. Dzień trzeci ... 

W chwili obecnej najbardziej pochłania mnie uczenie się technicznych możliwości bloga. Trzeba tegoż bloga   jakoś  poukładać i  nadać mu osobisty charakter. Nie jest to łatwe. W końcu jestem panią 60+ , choć nie wyglądam 😉. Właściwie to mnie nawet wkurza, że się mnie bez mała siłą wtłacza w ramy seniorki. Dla mnie to słowo nie ma zbyt pozytywnego znaczenia, a starość i młodość od zawsze oznaczały stan ducha i umysłu, a nie wskazania metrykalne. Pogodzić się jednak muszę z faktem, że wszelakie nowinki techniczne, przynajmniej na początku utrudniają mi życie. Na szczęście lubię się uczyć. 😊

Wczoraj sypnęło pierwszym śniegiem w tym roku. Najpierw deszcz się ze śniegiem mieszał, a potem ustąpił miejsca białym płatkom, a one przez noc zrobiły swoje. O poranku przywitał mnie za oknem świat baśniowy. Nie przepadam za zimowym okresem, ale nie mogę mu odmówić spektakularnej urody, kiedy wszystko staje się dziewiczo białe, a krajobrazy przenoszą nas do krainy Królowej Śniegu. Długo to jednak nie potrwa i biały śnieg przemieni się w brudną breję i z objęć zachwytu wpadniemy w czeluść niezadowolenia. Taka jest zima - pełna skrajności i nie zawsze miłych niespodzianek. Kiedy jednak okrywa ziemię biało- srebrzystym płaszczem, nadaje fantastyczne kształty drzewom i krzewom i rozświetla bielą ciemność zimowych miesięcy, to nawet jestem jej wdzięczna za to chłodne piękno. 

A kiedy o poranku zobaczyłam nasz rynek w srebrzystej  baśniowej odsłonie, to aż mi się miękko na sercu zrobiło. Dopiero rozpoczęto strojenie miasta i jeszcze wczoraj tych ozdób nie widziałam, a dzisiaj taka niespodzianka! Wyskoczyłam z auta i musiałam, po prostu musiałam zrobić zdjęcie. I właśnie w takich chwilach wybaczam zimie fakt, że w ogóle jest 😇🤣