Smuteczki i refleksyjki ...

 

Wczoraj, wracając z pracy, polowałam na Księżyc, który zbliża się wielkimi krokami do pełni.  Niezbyt wyraźne jest to zdjęcie, ale pod względem kolorystycznym mi się bardzo podoba, dlatego je pokazuję. Lubię Księżyc i jego delikatne światło. Świat staje się tajemniczy, ale zachwycający jednocześnie. Udało mi się też przywołać atmosferę jak z horroru, kiedy dokonałam zbliżenia fotografowanego obiektu 😉

Śnieg już pełnym odwrocie. Znowu zieleni się trawa, tylko zmarznięte rośliny smętnie zwisają z nieuprzątniętych donic. Nie wyrobiłam się w tym roku do końca z przygotowaniem ogrodu do okresu zimowego. I nie bardzo chce mi się już cokolwiek robić. Poza tym nastrój mam taki sobie i najchętniej zakopałabym się w jakimś cichym kąciku i odcięła od świata, który pędzi do przodu jak szalony. Powinnam wziąć się za jakąś konkretną robotę. To sprawdzony sposób na wszelkie mniejsze lub większe smuteczki i refleksyjki. Żeby mi się jednak tak chciało, jak mi się nie chce. Nic to, jak już życie wielokrotnie mi pokazało, jakoś to będzie. Chmury wiszące nad głową w końcu wiatr rozgoni 😉

Pozdrawiam księżycowo 💞