Odyseja ogrodowa 😊

Odyseję ogrodową czas rozpocząć i na blogu. W sumie to ją już rozpoczęłam, wspominając nasze początki. Zapewne nie raz i nie dwa jeszcze pojawią się we wpisach związanych z ogrodem rozmaite retrospekcje. Nie da się inaczej. Ogród bowiem to pewna ciągłość i jednocześnie zmienność. Nadal mamy do czynienia z tym samym terenem, o który dbamy, ale jednocześnie ciągle się ów obszar zmienia a to pod naszym wpływem, a to pod wpływem samej natury. Naturalna kolej rzeczy, kiedy ma się do czynienia z organizmem żywym, choć na swój sposób ujarzmionym. A może nie jest to organizm ujarzmiony.🤔 Może po prostu, jeśli mu się okaże zrozumienie i miłość, to on pozwala nam żyć z sobą w swoistej symbiozie. Skłaniałabym się ku tej drugiej wersji... Już na początku naszej relacji odczuwałam coś na kształt sprzężenia zwrotnego. Im więcej dawałam z siebie swojemu ogrodowi, tym więcej on dawał mnie. Nigdy mi niczego nie żałował i nawet wtedy, kiedy pojawiały się trudności, uczył godnego ponoszenia porażek, pokory wobec tego, na co nie ma się wpływu i świadomości, że nic nigdy nie kończy się definitywnie. Krótko mówiąc, dawał siłę, wiarę i nadzieję. I może stąd ta miłość? I ta magia, której zielone oblicze zawsze potrafi mi sprawić radość ? 

Mój ogród jest tym, co napawa mnie dumą i spokojem. Stawia przede mną wyzwania, a jednocześnie daje ukojenie. Stał się tym zakątkiem świata, w którym moja dusza pierwszy raz w moim życiu zaśpiewała najpiękniej.