Nostalgia mnie dopadła 😔

 Może ze względu na ponurość za oknem, może dlatego, że przeczytałam na FB bardzo smutny, ale jednocześnie piękny tekst o pożegnaniu człowieka z kotem, pogrążyłam się w cichym zamyśleniu. Coraz częściej zdarza mi się zatrzymywać myślą na przemijaniu, które zasadniczo można postrzegać w różnych kontekstach. Nierzadko przecież marzymy o tym, żeby coś przeminęło, zwłaszcza  jeśli nas męczy swoim istnieniem. Mam właśnie taki czas w życiu. Przeminęły lata, w których pewne sprawy zalegały na mojej głowie i duszy totalnym poczuciem bezradności i beznadziei. A ja się nie potrafię tym przeminięciem cieszyć. Tak się zżyłam z  kagańcem, który nie pozwalał mi wykrzyczeć swojego bólu, tak przywykłam do powroza, który nie pozwalał mi się rozpędzić, że teraz utkwiłam w specyficznej pustce i nie umiem z niej wyjść. To zapewne minie, aczkolwiek trudno powiedzieć, kiedy to nastąpi. 🤔 W każdym razie czuję się nieswojo 😉

Tekst o pożegnaniu z kotem przypomniał mi moje pożegnania z kocimi przyjaciółmi. Każde z nich było bolesne i każdy kot zostawił ślad pazura w moim sercu. Teraz mam dwa kocury. Nie żyją w przyjaźni, każdy z nich jest inny i za osoby, które lubią, wybrali nie mnie, a innych domowników. A jednak, kiedy pomyślę, że kiedyś nadejdzie czas ich odejścia, to ciężka klucha rośnie mi w gardle i dławi, a w oczach stają łzy. Ot, taki los człowieka, który ma w domu zwierzaki. Smutne to wszystko, ale nieuniknione. 

I moje tulipany odchodzą, i to także boli ...